Yazan : Yusuf Can Çelik

Dağ başlarını kaplamış dumanlar vardı

Uçurum kenarında âmâ gözleriyle.

Bulutlar inmişti ayak uçlarına, 

Kuşlar eşlik etmekteydi, 

ab-ı hayata giden bu uzun yolculukta

Mavi gök yarılmıştı, 

Ortaya çıkmıştı hayatın gerçek yüzü

Dalıp gitmiştim, zamansız büşüncelere 

Bir soru takıldı aklıma

Sahi neydin ben

Kitaplara hapsedilmiş kölemiydim 

Şiir mısraların da anlaşılmaz dizemiydim

Yol uzun, zorluk kaf dagının zirvesine de

Umut taze bir menekşe kokusunda da

Tek ses kulaklar da çınlayan 

ben kimim gerçekten

Ayna söyle bana, varmı benim gibisi bu dünya da 

Cevap kesin, sen kimsin ki dünya da.