Yazan: Güllü

Takvimden kopan yapraklar bir sonbahar mevsiminde rüzgara kapılıp uçuşuyor, 

Dalmıyorum artık uzaklara kar çiçeği,  

Zihniyetler evet zihniyetler çöplük gibi 

Havada yoğun bir kasvet, 

Çınar ağaçlarının barış feryatları... 

Burası çınarların memleketi değil,    

Burası  ayrımın başkenti 

Bilirsin beyaz giyilmez, çabuk kirletir toprağı 

Beyazda leke, yüreklerde is bırakır 

Buranın yazgısı kara kaldıramaz seni, 

Damla damla hüzün düşer semadan 

Bir sağanak misali sarar yalnız yürekleri 

Karanlığa mahkum artık ayyaş ruhlar 

Ve insanlar; insanlar kendi menfaatleri için her şeyi yapar buralarda, 

Evet kar çiçeği belki de her yerde ama yoruyor çok yoruyor...  

Şimdi zamanında esir olduğum her şeyi  kalbimin derinliklerinde esaret altına alıyorum. 

Sayıyorum yoncanın yapraklarını 

Ama ne şans getirecek yaprak ne de uğur getirecek bir uğur böceği kalmamış cellatların kirli ellerinden geriye...

Bu yüzdendir sen barınamazsın bu memlekette, 

Tüm yorgunluklarıma hüzzamlı bir şiir yakıyorum; 

Uzaklardan bir ninni mırıldan, 

Barışa hasret; soğumuş bir ruh, hasta bir bedenle uyanmak istiyorum vuslatına...