İnsan düşmanını unutup dost oluverir
Süslü bir yaşam peşinde
Uçsuz bucaksız güzelim içinde
Yaprakların zerafetini
Çiçeklerin mis kokusuna
Peygamber çiçeğinin zerafetine
Uçsuz bucaksız güzelliğe dalıp gider
Unutur en yakınındaki düşman'ı
Benliğinde yoksun bir halde
Anne kadar şefkatli
Baba kadar affedici
Unutur sevdiklerini, ne için var olduğunu
Hayale içinde savrulup gider
Anlatamaz kimseye kendini
Zihnini işgal eden düşleri
Uzaklaşır dostlarından
En tehlikeli düşmanı kendine dost ediverir
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder