Yazan : Rümeysa Altan

Kor ateşler içinde sanki yüreğim,

Sağanak yağmurlar gibi gözlerim,

Yüzünde ki her bir ayrıntıya

En güzel şiirleri yazarak 

Veda ediyorum..

Sanmam bir gün unuturum.

Bende ki her anını ilmek ilmek dokur

Aklımın her köşesine oturturum.

İçimi öyle acıtıyor ki bu ayrılık

Hani belki hisseder de üzülür diye

Hıçkırıklara sessizce boğuluyorum.

Kime nasıl anlatılır bilmiyorum

Tek çareyi kaçmakta buluyorum.

Göz görmezse acısı hafifler diye,

Hoşça'kal demeden gidiyorum.

Ayrılıktan beter bir acı benimkisi,

Nasıl sevildiğinden bi haber sevgili.

Basit görür kendisine sunulan bu aşkı!

Kelimelerin gücü yetmez anlatmaya

Yere göğe sığdıramadığım bu sevdayı

Bir gönüle sığdırmaya çalıştım

Hayal kırıklıklarıyla harmalandım.

Daha fazla dayanamaz bu kalp bu acıya

Haddi aştı bu sevda dizginlemek lazımdır

Zorunlu bir yolculuktur terbiyesi

Gitmezse yerle bir olur sevgisi

Layık olmayan bu şahsa,

Değmez sevmekle geçilen bir lahza!

Lakin söz dinler mi biçare yürek?

Mesafeler olsa da arada

Sever ebediyete dek!

Aklı olsaydı bu kalbin 

Bir dağa gönül verirdi de 

Barındırmazdı içinde

Böylesi sevdadan anlamayanı!

Şimdi meçhul bir yolculuk vakti

Yolun sonunda tek bir durak

Tek temenni ya unutmak ya kavuşmak