Yazan : Güllü

Mevsimlerden papatya sanki tanrıya sitemli ruhum ve gencecik ölü bedenler kokuyor dört bir yanım. Evet doğru duydunuz tanrıya sitemliyim. En çokta yaratığı sağır kalpli insanlığa sitemim büyük. Uyanın artık Gül Hanım, Ahmet Bey, Saliha teyze... Ve niceleri uyanın bu bitmeyen çığlıklara. Ölen masum bedenlerin yanı başındayız her birimiz. Hayır kimseyi yargılamıyorum. Ama çok değil mi bu çığlıklar? Neden kimse işitmiyor? Neyin kefaretini ödüyor bu bedenler? Burnumuz hiç yanmıyor... Acıyan canlara acımıyor canımız ama dönüp bakmıyoruz bile kanlı yüreklerimize. Yavaş yavaş körleşiyoruz çevremizdeki saz arabası sahiplerini, aslında kimsesiz oluşumuzu bile farketmiyoruz. Ölüm... Evet ölüm kader değil artık. Nasıl bir yazgı bu kadar acımasız olabilir ki?