Yazan Güllü

. 

. 

. 

Ben: Geçen de ak sakalı hızır dedeyi gördüm.

Büşra: ohaa! Ne istedin? Güzel bir şey isteseydin.

Ben: Daha neler sende mi büş?

Büşra: Ne sende mi? Yoksa inanmıyor musun?

Ben: Hahaha alemsin nasıl inanabirim ki? Gerçi dileğim kabul olursa işe alıcam dedeyi?

Büşra: Hahaha şakayı bırak yaa. Dedenin niye işe ihtiyacı olsun? Sen ne istediğini söyle?

Ben: Atları uyandırmasını istedim. Ya işte durum o kadar vahim dilekçi dede bile işsiz.

Büşra: Kimin atlarını ya bana desen bende uyandırırım.

Ben: Ahha bir atta sen büş. Kendime ben ayar çekicem. Sen atları uyandır. Yani insanların gözünü aç dedim. Dedede oturup işsizlikten yakınmasın mı? Dedim dede kendine bile dava olamıyorsun. Oda terzi kendi söküğünü dikemez dedi. Birde binim sözüm diye tutturdu. Dilekçi dede bile egoist. Tamam tamam dedim sen bana deva ol bende seni işe alayım dedim. 

Büşra: Neyse boşver hiçbir şey anlamadım. Sen geçen gördüğün elbiseyi anlat. 

Ben: Ahha dedeye nasıl inanayım? At anlamayınca hemen yat değişen hiçbir şey yok.