Karantina

Yazan : Mavi

Bu bir sayı kadar gün değil aylardır evden bir adım dışarı çıkmadığımı fark ettim daha doğrusu hep farkında olduğum bir gerçek olarak bu bekleyişi tecrübe ettim. Bekleyişle beraber birçok şeyi. Örneğin saçlarımın uzamasını günbegün ilk defa seyr'ettim. Ağaran ve uzayan saçlarımın benliğime kavuşmama yardımcı oldu. Her gün aynada bir gün daha yaşlandığımı söyleyen gözlerime kaçırmadan baktım. Sıradan günün sabahında yetişeceğim yerin telaşıyla yüzümde değişen çizgi ve ifadeleri ıskalamışım. "bugün nasılsın" diye çoktandır sormamışım kendime. Öyle çok koşup telaş etmişim ki durmayı unutmuşum. Hep bir yerden bir yere giderken durmuşum. Durmaktan durmaya gitmek hazzına yeni varıyorum. Bu o dersi alemde kimsenin canı yanmadan almış olmak isterdim. Bana dokunmayan yılan bir an bile yaşasın istemem. Ateş düştüğü yeri değil benide yakar. İnsanlığın ve cihanın sancısına kulağımı kapatmadan çekildiğim kabukta yeni iç, dış dünyayı tanımaya çalışıyorum. Bilmem kaç gün sonra dışarı ilk adım attığım andan itibaren nasıl biri olarak yolculuğuma devam edeceğimi merak ediyorum. Şiir yazıyor olacağımdır her hal ü karda, belki de başka bir pencereden. Doğrusu bunu yeni bir doğum olarak görüyorum. Hepimiz için.. Ağlayarak başladığımız yeni bir yaşam yeni bir macera. Değişim hem korkutur hem heyecan verir. Hayatın hiçbir döneminde aynı kalmamış biri olarak ilk defa toplu bir değişimi gözlemliyorum. Ve kendimle geçen aylar.aşırı sosyal hayatımı bilip bu duruma hayret edenlere şöyle diyorum "Kendime mahkum olmak, beni kalabalığın esaretinden kurtardı." Bizler çoğu zaman mecbur bırakılmadan öğrenemiyoruz sanırım. Yaradanın bu dersinin adı benim için "kendini öğrenme ". Kendi dilimi benliğimi öğrenmek için büyük fırsattır. Umarım artık sadece derdimi anlatacak kadar konuşabilirim..