Papatya

Yazar:Abdurrahman Arslan

Papatya 

Bekleyişi nisan yağmuru gibiydi,

Her damlası, binlerce amin getirdi,

Zamanın sahibinden, bir müjdeydi, 

Baharın habercisi, küçükçük minik papatya.

Zerafeti duruşunda saklı,

Naifliği yaprağında gizli,

Asaleti toprağından bildi,

Ürkek, utangaçtı, yüreği,

Rüzgâr denen acıya, edeple boyun eydi.

Kim etti seni yalancı sevdalara kurban,

Kim kırdı seni umarsızca dalından,

Ne istediler yaprağından, dalından

Vazgeçmedim sana yüklediğim umutlarımdan. 

Sadeliğin, sevgi makamından, haber varmı,

Beklediğim ummanlar, sana darmı,

Söyle papatya, senin gönlünde, 

Yaprak namına, bir ben varmı.

Beklemek gerekir dediler baharı,

Nasıl geçer, bu beklemenin ahu zarı,

Sensiz geçen kışların, ahu efganı, 

Sessizliğe hapsolmuş, gönlün viranı.

Gözyaşlarımla yağmurlar getirsem,

Elif gibi, sevdaya dimdik düşsem,

Vav gibi secdelerde yücelsem,

Buralarda değil belki, cennetlerde seni görsem.

Suretine bakmadan yansam ,

Mum misali erisem,

İmtihana şefkatle, sabırla, göğüs gersem,

Tebessüm edip beklesem,

Bir ömür içimde, hiç solmadan beklesen.

Sonsuza varsak toprağında,

Kalemleri kırsak, aşk otağında,

Edep dilinde, bir şiir olsak,

Mahvolmasak cellatların fani harında . 

Gönülde bir papatya taşıyan,

Nasıl umutsuz kalır bir an,

Yanmaz mı hiç, aşk için ağlayan,

Nasıl konuşsun papatyadan başka söz duymayan . 

Bekleme papatya,

Seninle birlikte, bahar gönlümde her an,

Yoksa yakar ikimizide, umarsızca zaman,

Bırak hüznü perişanı,

Gönlümde yeşertirim ben seninle her anı. . .

(.)

İstiyorum Sesizce

Yazar Abdurrahman Arslan

Yuvasını bulmuş, kuş sevinci 

İstiyorum içimde,

Kanatlarım çırpınırken zaman denen 

Gökyüzünde,

Aramdk değil beklemenin güneşiyle

aydınlanmak,

Rüzgarın huzurunda esir kalmak istiyorum

Sesizce...

  (.)

Yazar : Canan Kaykı

Lügat

Sessizim, sarhoşum

Çaresiz ve mutsuzum

Nasılım bilmiyorum

Lügat evet lügat

O bulsun nasıl olduğumu

O seçsin kelimeleri

O bilsin benim hâlım

Yazar: Yunus Kacar

Bir ütopyanın peşinde bu çocuklar 

Yaşanılan koca bir distopya

Temiz duyguların karanlık gecelere mahkumiyeti;

Merhamet dolu kalplerin zalim nefislere teslimiyetidir.

.

Hayır! Demokrasinin masum özgürlüğü;

Paranın yüzünü görene kadardır!

Elbet mazlumadır zindanlar kara hayatlar

Sosyal eşitliğin insanlara olan hükmü;

Reklam sahnelerinin bittiği yere kadardır!

.

Güneş altında güneşe meydan okuyan

Karanlığın gücü adına bir yeraltı dünyası

Tüm makamların en üst tahtına oturan

Okumuş cahillerin padişahlık sevdası

.

Nerede? Nur'a selam duran çocuklar

Beyaza en çok yakışan siyahi merhamet

Batan bir gemidir bu! Durmak yok çocuklar

Ebedi hayata henüz göçmedi adalet.

Aydın Eleştirisi

   

Yazar: Hasan Gökhan Atmaca

             AYDIN ELEŞTİRİSİ 

Türk Dil Kurumu da “aydın” kelimesinin tanımını kültürlü, okumuş, görgülü, ileri düşünceli (kimse), münevver, entelektüel olarak vermektedir. Bu bakımdan çağrışım kelimenin hakiki manasıyla örtüşmektedir. Ancak kültürlü insan, aydın insan çağrışımı her zaman olumlu hisler ortaya çıkarmaz. Zira kültürlü insan daha ziyade kendi milletinin ruh aleminde derinlemesine yer alırken, Aydın dediğimiz kesim ise gemisini başka alemlerin limalarına demirlemektedir. Özellikle Tanzimat dönemiyle birlikte Batının fikirlerine sığınmaya çalışmıştır. İslamiyetten uzaklaşmıştır. Tarihçi yazar Osman Turan: “İslamiyet hakkında umumi bir bilgiye sahip olmayan Türk münevverinin, tahsil derecesi ne olursa olsun, hakkikatte kökünden kopmuş bulunduğu cihetle, aydın sayılması da imkansızdır” sözünü de yeri gelmişken kullanmak gerekir. Zira gününüzde boynunda fuları, kısa şortuyla, içki içen kesimi toplum olarak okumuş, aydın kesim olarak nitelendirilmektedir. Ve aydın olarak adlandırılan bu kesim karşıt görüşlü yani muhafazakar kesimi yobazlık ve gericilikle suçlayarak onları ötekileştirmeye devam etmektedir. Yani tüm topluma değil de belli bir kesime hitap etmektedir. Ama Cemil Meriç’in dediği gibi; Millet intelijansyıla birlikte millettir. Kendisinden utanan bir intelijansiya ne getirebilir.”(kırkambar). 

Gerçek bir Aydın halkının, toplumun haklarını düşman dünyaya karşı savunmak mecburiyetinde iken, toplunun ektiği çiçekleri kurutmak için elinden geleni yapmaktadır. Hayat tecrübeleri, davaları, umutları hep vatanı için olması gerekirken, halkı ile empati kurması gerekirken bunlardan kaçarak Emperyalist Batının kanatları altında kendisine yer bulma amacına girmiştir. Ve ülkeden kaçmaya çalışmışlardır. Kalanlar ise ülkeyi Babil Kulesine çevirmeye çalıştılar. 

Aydınlar üzerine en büyük eleştiriler Cemil Meriç tarafından yapılmaktadır. Bu Ülke adlı yapıtında; “Hayır, onlar Türkiye’nin insanından şikayetçi. İnsanından, yani kendilerinden. Aynaya tahamülleri yok. Vatanlarını yaşanmaz bulanlar, vatanlarını “yaşanmaz”laştıranlardır.Türk aydını, Kitab-ı Mukaddes’in Serseri Yahudisi… Hangi Türk aydını? Kaçanlar ne Türk, ne aydın. Bu firar bir Kabil Komleksi.”(bu ülke, s.97) diyerek korkaklıklarını dile getirmektedir. 

Aslında bunlar aydınların bize ihanetidir. Ahde vefasızlıkları, toplumun göyüzünden dökülen sorunlarına karşı ellerindeki ihanet şemsiyesini tutarak kaçmaya çalıştılar. Kendileri, kimi zaman modern şehirlerin karanlık dehlizlerinde kimi zaman da, fildişi kulede ahaliye ahkam keserler. Ama halktan gelen tepkilerin ardından ahaliyi “meczup” makamına yerleştirmekte tereddüt göstermezler. Bu durum özellikle Tanzimat Döneminden itibaren Kelebek etkisiyle günümüze gelmiştir. Halk ile vuslat gayeleri yoktur. Kelamları kendi dünyalarında silah gibi halka doğrultup, münzevi hayatlarından hüküm sürmeye çalışırlar. Dayandıkları “izmler” bir sıtma gibi halka yapıştırırlar. Halka yakın olan aydınları ise, yalnızlık rıhtımına terk ederler. Toplumsal fikir hayatında yapamadıkları soykırımı, halka yakın olan aydınlar üzerinde yaparlar. 

Toplum ile aralarındaki berlin duvarını yıkma gayeleri yoktur. Onlara sirayet eden megalomanist anlayışın zincirlerine mahkumdurlar. Rehavete kapılan yeni nesle yol göstermesi, onların zihinlerini ve fikirleri sukunet ve huşu içinde anlayıp, yaşamın her anında kendini tanımalarına yardımcı olmaları gerekir toplumdan. Ama kaplerine işleyen havaslık onlarla aralarındaki bağı koparmıştır. Bir nefesine bile hükmedemedikleri, bir saniyesinin bile değerinin olmadığı bu yaşam da sadece zahiri olan tarafıyla yetinip, Batınıyi görmemedikleri için  biçare tavırlarıyla tarihten silinip, yok olmaya mahkum olmaya mecburdurlar. 

“Bâkî kalan bu kubbede hoş bir sada imiş.” Böyle diyor şair Baki. Asılolan kim olduğumuz değil, geriye ne bıraktığımızdır. Toplumun, acılarına, hasretlerine, aşklarına dokunacak, onları paylaşacak aydınlar gerekir. Solipist, takbih, hodgam anlayışa sahip aydınlar değil. Bunlar aşılırsa belki distopik anlayıştan kurtulup ütopik anlıyışa geçilebilir. 

    Kalem tutanlara ve Kaleme and olsun…

      

Sen diye bir sen var 

Kalbimin köşelerinde..

Okurken sen konuşurken sen düşünürken sen

 hislerim sen oluyor..

Sonra

Çehrendeki hüzünlü tebessümün aklıma düşer lâl olur sükût ederim"

.

Saide Yılmaz

Bana bakışın, bana gülüşün 

Eriyen bir mum gibiyim karşısında bu tebessümün 

Rahatlık çökmedi bulutlarla yağmur gibi

İmrendim, sana yağmur olamadığım için 

Ve düşündüm kuşun kanadındaki sevdayı

Anladım, vazgeçilmeyecek

Nolursa olsun bu ruh seni hep sevecek 

Parlayacak gökte Yıldız gibi

Arbedede savrulan bir yumruk gibi

Rahmine düştün mü aşkın, kederin 

Lamba gibi yanar söner başında senin 

Aklına kazınır ve kaybolur tüm şehir 

Karanlıklara gizlenir ömrün katran sevdiceği

.

Cüneyd Ensari

Hasretin Titreşimi

  YAZAR: AHMET FURKAN ARSLAN

      

     

Kendine gel kendine ölüm sırrı kendi

dengine

 İçimdeki yara geçmiyor sara sara 

 Acının büyüğünü yaşattı bana 

Zalimin ahvali hakka kala

Ölüme çok az kala öpsem ellini ,sımsıkı 

sarılsam 

Hasret gidersem yıllar geçerken 

Göz yaşlarımla özledim derken 

Hala seslenirim cansız bedenimden 

Titrer dudaklarım özledim derken 

Bir sabah  erken çıkarsa karşıma 

Çektiğim sıkıntıyı anlatma sakına

Dilimde düğüm içimde hasret 

Hürmetin en saygını sana hizmet 

Titrer dudaklarım özledim derken 

Mozaikler Ağladı

Yazar : Aliye Nur AKSEL

Mozaikler Ağladı

Bardağa koyduğum tarih şerbetim aldığı kadar, 

Ayasofya okuduğum kadar kağıdıma dökülür. 

Onu tanımayan gözler, size ne utançdır. 

Oku yiğidim bari sözcükler tekrarlansın. 

Tarihin kademe kademe aldığı sayfalar, 

Bugün ayasofyadan anlatsın. 

Naçar kalmış bu millet duymadıklarına ağlasın. 

Ayasofya yıllarca bizans soytarısına ağladı, 

Duvarlarına işlenmiş mozaiklere kireç boyandı. 

Bitmedi ondaki bizans nefreti

Kubben sevmedi onu defalarca tekrir etti. 

Söküp attıramadı o mozaik işlemeleri

Sultan ahmet de yüreği buruk yıllarca inledi. 

Fatih istanbulun kahramanıydı, ayasofyanın ilk aşkı

Sırtını yasladığı iki kubbe ona fatihin armağanıydı

Sana dokunan kutlu eller , asırlarca yaşadı

Toprağın kutsal toprak, sermayen aziz vatandı. 

Sen konuştun kimse duymadı

Onlar ki kulakları sağır, gözleri kör olandı. 

Mekkenin gönlünü almadan toprakları mabet olmadı. 

Ayet söyledi bizans ise hiç durmadı. 

Sen tarihimizin emaneti ayasofya

İslama açıldın, her kapından anadoluya karıştın

Başka milletin lehçesi karışık, sen islamla tanıştın. 

Anisa

Yazar : Samet Ateş

Anlatsana Anisa, Gökyüzünü. 

Kaybolmak değil midir,

Mavi umutlar arasında, ufkun?

Bulmak değil midir içinde kendinden bir parça?

Belki de bir parça hüzün...

Gökyüzü diyorum, iyiki var.

Ah! Nereye sığabilirdik ki başka.

İçimizdeki zarif hüznümüzle.

Ve işte sevgilim gitme vaktidir

Mavi hayallere, mavi umutlara

Belki uzaktır bana gökyüzü ama,

Gözlerim uzaklara dalıyor Anisa.

Papatyalar, kıyma onlara Anisa

Seviyor demezde, naz yaptırırlar işte.

Bilakis bunu benim dememi beklerler.

Papatyalar gibi, sende bekleyecekmisin beni?

Kader, ne uzun yol Anisa..

Papatyalar, kıyma onlara Anisa

Geldiğimde taç yapacağım onlardan saçlarına.

Utangaç bakışlarla gözlerime bakacaksın.

Ve gözlerin, yine eskisi kadar güzel

Uzaklığıyla, bir o kadarda yakın olan

Maviliğiyle ikimizi de birden saran 

Bizim olan gökyüzü bizi bekler.

Cânım uzaklara gitmek istiyor Anisa.

Gidelim mi?

Yalnızlık Senfonisi

Yazar: Cüneyt Ensari

YALNIZLIK SENFONİSİ

Yalnızlık,

Hergün farklı insanlara saklanıp 

Kendini tatmin etme sanatı

Ve hergüne 1001 beden sığdıran insanların korkaklığı 

Sevdalı dünyalar 

Ve sevdalı sen 

Dilimden  firar eden birkaç söz parçası 

Her bakışta bana, seni hatırlatıyor 

Sana,yalnızlık gibi 

Sinsice sokulan ağaç dalları;

Sen bana 

Yalnızlık sana gelince gel 

Güneşi kapatınca, filizlenip uzayıver

Vücudunun her uzvuna yayılınca aşk ;

Sen bana yalnızlık kadar nankör olmadan gel

Yazar : Murat Öztürk

Yaralardan sıyrılmak

Ne münasebet

İçin acımadan gönlün kanamadan

Gözlerine hüzün dolmadan

Çaresiz kalmadan

Gitmen ne mümkün ki

Yaradan sıyrılmak 

Ne münasebet 

Daha yaşamadan maziyi

Anıları gögsünde eritmeden

İzleri silmeden

Gitmen ne mümkün ki

Yaradan sıyrılmak

Ne münasebet

Uçurumlardan düşmeden

Dizin kanamadan

Sırtın bükülmeden

Gitmen ne mümkün ki

Yaradan sıyrılmak

Ne münasebet

İçinde şimşekler çakmadan

Yağmur suyunda boğulmadan

Acıyı her yerinde yaşamadan 

Gitmen ne mümkün ki

Yazar: Hasan Gökhan Atmaca

Belki geçtim aranızdan 

Vaktin yorgunluğundan 

Gülün küskünlüğünden

yağmurlu gecesi mayıslarda

Caddelerde maskeli balo soytarıları;

Bizans kaldırımlarında gözlerinin 

kenarına bulaşmış günah izleriyle 

Kızıl kahkalar atıyorlar anbean / gecenin sefilcümbüşündekasılmışyüzlerle..

Kadınlar / kirli sokaklar / unutulmuş yalnızlıklarda iskeletli leylaklar kokusu. 

Ardımsıra gelen karanlık içindeki masal devlerinin ellerinde kör namlular.

Ateşten ayrılık duygusuna koşuyorum.

dört nala dolu dizgin atlarla 

karanlık kuyuların dipsiz dehlizlerinde.

/

Sen ellerinde boynu bükük dağ laleleri 

Ve yanı başında kefenlere sarılı ölülerle 

bir umut vakti bekliyorsun. 

Maskeli soytarılar / masal devleri / kadınlar 

eflâtun renkli şehrin çıplak ve / 

karanlık ağaçlarına esirim

Kalbiminayaklarıkayıyor / boşluğa 

Yazar : Murat Öztürk

Söyle  menesa bu son gidiş mi?

Gönlümüzdeki son mavi mi?

Söyle menesa söyle

Bu ne zamanın gidişi

Ağıtlar yakan şarkı mısın

Gönüler de kalan kahverengi mi?

Söyle neysin!

Hüzün mü mutluluk mu?

Kalmadı sensiz mecalim

Umutlarına takılıp düşmekten

Söyle menesa söyle

Bu görünmeyen renklerin sözü mü

Kalmadı rüzgarımda ki kokun

Uçan kuşum takattan düştü

Söyle menesa söyle

Bu ne zamanın gidişi

Gökyüzü düştü hayallerime

Gidişinle tek gölgem kaldı

Söyle menesa söyle!

Bu görünmeyen renklerin sözü mü

Yazar : Abdurrahman Arslan

Hep kitaplara sarıldık,

En temiz sayfalar, kucakladı bizi,

Kahve kokusunda,

Umut tarlası gibi.

Yağmur sonrası, gökkuşağında,

Toprak kokusu gibi.

Sessiz cümleler işledi içimize,

Güneşin ilk doğuşu gibi.

Öyle aydınlık, öyle masum . . .

(.) 

Acz

Yazar Cüneyt Ensari

ÂCZ

Camda aşkın buğusu 

Cebimde birkaç metelik

Açlıktan içim içimi yerken 

Aramızda çağladı ırmaklar 

Her vakit tutarken sözünü,

Her vakit celallenir aşka karşı 

İyi niyetle büyüttüğü sevda 

İyi niyetle bela olur başına 

Tutamadığı vakti ve 

Tarifsiz dilinde ismi 

Zamana meydan okurken 

Zehreyler gecesini 

Aşkı için aşık olan kişi 

Ağlar zamansız, sebep vermeden 

Rahatsız olursa bu karanlık geceden 

Rica eder; "Döndürün ayın çehresini"

İtina ile seçerken aşkın şiirini 

İftiralar diriltir onun kalemini 

Farkederse eğer aşkın kederini

Firar eder bu bedenden ZARİFOĞLU

Olay, zaman ve kişiler 

Okula giden bir dost sanki 

aĞrı ile sararken yarasını 

aĞacın altında bekler dostlarını

Lime lime olmuş kelimeleri 

Lütfeyler yedi güzel kaderi 

Uzunca bir yolculukta sona doğru

Usulca uzanır bedeni ZARİFOĞLU

 

Yazar: Aliye Nur AKSEL

Bre Yiğitler

Elden giden bir gençlik

Hezeyan a mı uğradık dersin

Yok mu bir asır daha cenklik

Sana yakışmaz bu erlik

Küskünler barişsın

Kuzgunlar karışsın

Kazanlar aş ile dolsun

Fakirin karnı doysun

Bebeler gülsün, gençlik ağlasın

Bugün benim ölüm günüm

Hakka tapan milletti

Hakka kavuşan ben ola

Soysuz davanın ardında koşan sen ola

Yağlı tulum sırtında

İpek yorgan üstünde

Hain pusu kuran

Bre yiğitler kuş ola

Damdan düşen taş ola

Taşta kırmaz ahmak kafa

Hak yine doğru yola

Bir geri iki mola …

Lütfedilmiş Kadın

Yazar: Cüneyt Ensari

LÜTFEDİLMİS KADIN 

Bir çift göz 

Yarımadada yağan yağmur gibi berrak

Hasret tülü gibi örtülü bedenine 

Nur inmiş sanki yüzüne 

Dışa vurup sarpa saran

Zarif bir ruh güzelliği seninkisi

Her köşesindesin kalbimin

Dilimde bir çift şarkı sözündesin

Sevgilim 

Seni sevebilmeye layık olan ben 

Yerle Gök arasında tüm güzellikler gibi

Bir bedene doldurulmuş sen; bana gel  

Bir kuytuya sinmiş 

Sinek görünümlü devler 

Aşk gibi yücelirken bulutlar üstünde 

Sessizce bir ardıcın altına tünemiş

Sevgilim, gözlerin;

Sözlerimle seveyim seni

Gülüşümle öperken çehreni 

Bana aşık olabilmen dileğiyle 

Bunu sana yazan 

Sensizlik abidesi bir serseri

Ölü Kalbime Rahmet

"Ölü Kalbime Rahmet"

Ölüme vefasız demişler, 

Bilmiyorlar merhametin doğuşunu.

Ben kızıl göğü gördüğümden beri

Ölüp ölüp yeniden diriliyorum.

Ah bu kalbime oturan sultan!

Bu elemli ruhumu; ne de güzel öptün.

Gam dağlarından geçtim, 

Huzurun rahminden doğdum.

Ben yürüdüm isyanın zulmün yolunda

Taşlar taşıdım hepsi kalbimin ortasında 

Nerde diriye vefa nerde ölüye rahmet?

Ya Rab, taşlaşan kalbime Sen merhamet et...

.

.

yunus kaçar

#siir

Salkımlı Rüyalarım

Yazar: Cüneyt Ensari

SALKIMLI RÜYALARIM 

Bir can feryat ederek 

fırlar yerinden 

Üstüne uzandığı biçilmiş bir Balya Yonca 

Gördüğü rüyayı silip atar kirli bedeninden

Saçlarına karışan birkaç yıldızın içinden 

Bedene üflenen ruh kadar kutsalsın bu gece 

Üzülür Üzülür ve sonra yine üzülürsün

Uzay kadar derin olan gözlerime bakarsan

Yoktan varolup silinir bu beden , görürsün 

Bir yaylaya uzanıp uzun uzun dinlersin sonra

Sonra iki kadehe beyaz sevda eklersin   

Yollar uzar ve uzar yollar 

Kapatır arayı göklerdeki fırtınalar 

Ve kelebeğin Desenli kanadında uçar sevda

Kavrulur her beden bu kargaşada 

 

Yazar: Hacı İsmail Gümüş

Ve bir gün delirdiğimi kabul ediyorum

Aynaların karşısında, kendimle savaşarak  Duvarların savaşçıl gölgesini cinnete aşarak

Oysa arza küpe takmak için yaratıldım ben

Güneşli havaları puslandırmak için değil

Kuru bir zikirdir bütün meselem

Sansürsüz düşmana diyebilmekti: Kibrinle eğil..

.

Sensiz Sen

Yazar : Ayşe Şura

 *Sensiz sen*

Sahi senden sonra ne değişti:

Artık göz kapaklarımı hayal kurması için değil, acılara alışması için kapatıyorum..

Hani gülen gözlerim var ya, şimdi ellerimle akan acıları siliyorum.

Kolay değil,

Akan her acı damlada sen varsın..

Düşerken yere damlalar seni nasıl akıttığımı izliyorum,

Nasıl uzaklaştığını yanaklarımdan. İçinde boğulmak istiyorum ama dokunamıyorum bile..  sorma nedenini,  anlatamıyorum kendime de..

Bir seçim yapmak zorundaydım bir tarafta acı,  bir tarafta gözyaşı vardı..

Gözyaşımdan sonra mutluluk ve acının içinde de  sen vardın.

Yapamadım, sendeki acıları acıları seçemedim..

Yormuşlardı bedenimi,  hiçbir şey diyemedim..

Sen söyle bırakır mı yabani otlar, büyüsün çiçekler...

Ne olurdu sanki en sevdiğim çiçekler sende açsaydı..

Yazları sana  susasam, baharları sende koklasaydım..

Ne olurdu sanki iklimlerin bu kadar uzak olmasaydı bana..

Şimdiyse sanma ki sana bu  acıları çektirirken hayata gülüyorum.

Biliyor musun artık sabahları gülerek baktığım penceremden, geceleri kanatsız kuşlar uçuruyorum..

Unuttum yüzümü, aynalarda bile görmüyorum...

Hani sensin gün doğmayacaktı ya, şimdi her gün bir kez daha güneşe küsüyorum.

Ve bu sefer seni değil, sensizliği yazıyorum...

              

Yazanlar: Murat Öztürk 

                 Feride Yılmaz

Söze kök oldum

Dayandım kalbine  iki çift  maviyle

Gökyüzü, sanki gök yüzün.

Kaybolduğum ve içinde kendimi bulduğum.

Umulmaz ruhunum deliliğinde.

Dağıldı küçücük bedenim,

Pervasızca   savruldum 

Kalbimden  kalbine küçük küçük umutlarla

Belki de bir beyaz bulut olur, 

Sözlerimi  her damlada dünyaya akıtırım.

Her damlanla kül olur

Serpilirim  her damlanla mavi göğe 

Neden mavi gökyüzü?  

Hiçbir zaman elde edemediğine

Cevabı kendinde bulursun o vakit, 

O hep sevmiştir hiç bir zaman kavuşamadığını.

Başka Bir Yaşamak

25 Mayıs 2020, Pazartesi 19:09

Yazar: Zahide Nurdan At

Başka Bir Yaşamak

Bu hikayenin başından beri koca bir hayaldin ve öyleyken çok güzeldin. Eskiden içinde senin olduğun rüyalarla yaşar onlarla avunurdum. Geleceği hayal ederdim hep, ansızın gelişlerini... Fakat artık uyandım ve biliyorum ki senin gelişin hiç bir zaman beni mutlu etmeyecek. Ben başından beri kafamın içindekine aşıktım sen sadece o hayaleti ete kemiğe büründürdüğüm görüntüydün. Biliyorum ki benim için sadece bir hayal kırıklığı olacaksın. Mesela benim içimde yaşattığım kişinin beni en çok cezbeden huyu bana kıyamazdı, her hareketinden bilirdim beni düşündüğünü, bakışlarıyla şiir yazardı, düştüğümde elimden tutandı, her zorluğumda yanımda olandı. Fakat gerçek dünya pek böyle olmadı bayım. Hep tanımadığım insanlardan duydum teselli cümlelerini . Tanımadığım sesler sordu bir derdimin olup olmadığını. Bilmediğim kalabalıkların içinde ağladım.Sonunun nereye çıktığını bilmediğim cadde gezilerinde gömüldüğüm sessizliklerle buldum cevaplarımı. Bana kıyamayan sadece o sokakların sessizliğiydi. Zifiri karanlıklara, sağnak yağışlar altında gömdüm acılarımı, yağmuru katık ettim hıçkırıklarıma. Sıradan günlerimde yorgana yastığa gömdüm ağlamaklı sesimi, dizlerime sarıldım yalnızlığımdan. İşte ben böyle böyle buldum kendimi. Böyle böyle çiçek açtı gülüşlerim.Ve bu yüzden biliyorum zaatın hiç bir zaman beni tamamlayamayacak , tam anlayamayacak... O yüzden artık başka hayaller kuruyorum, başka mavilere dalıyorum, başka bir "yaşamak" inşaa ediyorum kendime.

Yazar: Abdurrahman Arslan

Kelimelerin ve sebeplerin olmayacağını öne sürdüğü, kavuşmanın imkansızlığında, belkide sevginin alacakaranlığında, bir noktayı bin umut varsayıp, dua ile güneşi çağırmak.

Alacakaranlıktan,güneşe sesleniş . . .

..

.

Mum Işığı

Yazar: Metin Muhacir

Mum ışığında alevlenir her şey,

Aşklar mum ışığında romantizmleşir,

Elektrik kesildiğinde, aileler mum ışığında hatırlar aile olduklarını,

Mum ışığında dirsek çürüterek var olmuştur, dünyanın saygın insanları... Mum ışığına batıl inançlarla bağlamıştı, kentin umutsuz insanları...

O yalnızca karanlığı aydınlatmaz, 

Ve yak bir mum, gör ışığı...

.

Körü Körüne Bağlanmak

Yazar: Fatma Nur Gençoğlu

Körü Körüne Bağlanmak  Ve Sorgulama

 

Körüne bağlanmak:Bir kişinin bir bireye, bir kuruma ya da bir topluluğa karşı  ona sonsuz güven duyarak " O ne derse doğrudur."Şüphe etmem diyerek hareket ettiği günümüzde de çok yaygın olarak karşılaştığımız bir durumdur.  Bağnazlık,saplantı, taasub, bağlanma, taklit gibi kavramları  bünyesinde barındırır. Körü körüne bağlanmak düşüncenin kontrolden çıktığı bir bağlılıktır.Körü körüne bağlanmanın iki boyutu vardır:

 Birincisi: Bilmeden araştırmadan sorgulamadan her şeye inanmaktır. Bir görüşe düşünceye bağlanırsın sorgusuz sualsiz.O ideoloji hakkında yeterince bilgin yoktur. Onu savunursun.

 Bu durumu  en çokta din konusunda yaşarız.Örneğin; ben bu konuda ailemle biraz sıkıntı yaşadım .Ben çok sorgulayan ve "amaççı" bir insanım .Yaptıklarımı

neden ve ne amaçla yaptığımı  bilmem gerekir.Ailem namaz kıl , tesettüre gir dedi.Neden bunu yapmalıyım ki ? Peki bu konuyla ilgili ayet  ya da hadis söyleyin dedim ses yok.  Çünkü; onlarda  bilmiyorlardı.Sorun tek benim ailem değil toplum bu şekilde neye inandığını ,niçin inandığını bilmiyor.Din sorgulanmaz diye çıkmışlar öyle  devam ediyorlar.Halbuki  dinimiz bu konunuyu onaylamamaktadır.Ve hep düşünmeye sevk eden ,düşünerek doğruyu bulmanızı amaçlayan bir dindir.

 Bu yüzden dolayı insanların dini duyguları yıllarca sömürüldü.Evet,din doğmatik sorgulanmaz ama imanımızın tam olması için taklidi imandan kurtulmak için belli başlı şeyler sorgulanır diye düşünüyorum.Kesin kabul edilmesi gereken şeyler hariç .Bir şeyi neden yapılması gerektiği bilinmediği zaman namaz kılan ama neden  kıldığını bilmeyen oruç tutan ama neden tutuğunu bilmeyen insanlar  bu gerçeği tam manasıyla idrak edemez. Ve yaptıklarını  tam manasıyla  anlayamaz.Bu konuda  sonradan Müslüman olan kişilerin  daha araştırarak  sorgulayarak belli başlı şeyleri  kabul etti .Peki bizler taklidi iman yaptık bununla alakalı Avrupalı Müslümanlar diye bir program vardı orada ki yabancıların nasıl Müslüman olduklarını anlatan nasıl araştırdıklarını anlatan bir programdı ve Türklerdeki müslümanlığa baktıkları için aslında İslamofobinin onlardan dolayı oluştuğunu söylüyordu.

 

 Körü körüne bağlanmanın ikinci boyutuda  bilipte körü körüne bağlanmaktır.Mesala; bu konuda birine aşık olursun.Artık o ne yapsa  senin için doğrudur, hakkıdır. Onsuz yaşayamam dersin ,onsuz hayat bir hiç dersin.Sanki gözünün önüne bir perde inmiştir. Sana her kötülüğü yapsa gözün görmez  Bu bağımlılıktır. Bilipte ses çıkarmaktır. Sadakat değil acziyettir.

Ama senin düşüncen benliğin yok olmuştur artık.

Farklı bir boyut olarakta toplumsal birtakım düşüncelere bağlıktır.Bu durumda biraz toplumsal baskı ,eleştirilme korkusu,yanlız kalmak,dışlanmak ...gibi sebeplere dayanmaktadır.Son olarakta;  Bunlar körü körüne bağlanma ya da inanmaktan kurtulma yolları: 

Sorgulamak , araştırmak , çok okumak ve kendi düşünceni belirlemek gerekir.Yoksa toplumun içinde ezilen, kaybolan yok olan, kullanılan insanlar oluruz.Gelin bugün kendimize zaman ayıralım ve sadece  düsünelim.Biz kimiz , nereden geldik nerereye gidiyoruz.Hayattaki amacımız ne ? Kendimizi, yaptıklarınızı ya da yapmak istediklerimizi ,inandıklarımızı kısacası her şeyi enine boyuna bir düşünelim.

Zaman

Yazar: Samet Ateş

Zamana bırakmayalım efendiler. Zira zaman herşeyimizi alıyor elimizden. Sevdiklerimizi dahi.

Sevdiklerimize söylemek isteyipte söylemediğimiz, boğazımızda düğüm olarak kalan sözcükleri artık dile getirmeliyiz. Çünkü yarın söylemek için çok geç olabilir. " Yarınlar çok geç kalmakla meşhurdur".

.

Yanlız Değilsin

Yazar: Aliye NUR AKSEL

YALNIZ DEĞİLSİN

Yıl kardeşlik yılı;

Mekke topraklarına bir hayat doğdu. 

Yarım kalan hayatlar, açlık, sefalet, 

Yaratanı kabul etmeyene tam bir cehalet

Zaman diri diri toprağa gömülmüş, 

Sarı saçlı minik kalplerin yanında

Bak! Ebvadan dönen gözüyaşlımı?

Kainata doğmadan göremediği babasına yaslımı?

Öyle ki aile her yerde kurulacak

Sevgi, şefkat kendini o tılsıma bırakacak

Halime nin sütü onu her yerde doyuracak

Artık korkmayın kız çocukları

Adaletin kılıcı, cahilliğe son vuracak

Rasullahı göreceksin sokakta oynarken

Ebu talibin yükünü hafifletmiş, konuşurken

Etrafında koşan zeydler, abbaslar göreceksin

Sıcaklıkla kavrulmuş çölün ortasında

Haticeyi sahiplenişini düşüneceksin

Sevgiyi iliklerine kadar geçirmiş bir insanda

Ailem diye muhacire kucak açtığını bileceksin

Yıl paylaşmak yılı;

Medinede başlayan bir göç tufanında yürüyorum

Zaman yine aynı

Zorbalık , eziyet anne ve babalar ağlamaklı

Hissediyorum çünkü hz. Muhammed yanımda

Cehaletin küllerini savurup, Kardeşlerime koşuyorum

Boykot uygulayan zalimleri unutup

Anneme koşuyorum. 

Ah! Ayaklarının altı öpülesi anneler

Dualarınızda banada yer ayırın babalar

İşte hz. Muhammedin ailesi

Sevgi , merhamet timsali

Kan bağı yok bu şehirde

Sana her yer ana baba diyarı...

 Yazar :Cüneyt Ensari

Bana bakışın, bana gülüşün 

Eriyen bir mum gibiyim karşısında bu tebessümün 

Rahatlık çökmedi bulutlarla yağmur gibi

İmrendim, sana yağmur olamadığım için 

Ve düşündüm kuşun kanadındaki sevdayı

Anladım, vazgeçilmeyecek

Nolursa olsun bu ruh seni hep sevecek 

Parlayacak gökte Yıldız gibi

Arbedede savrulan bir yumruk gibi

Rahmine düştün mü aşkın, kederin 

Lamba gibi yanar söner başında senin 

Aklına kazınır ve kaybolur tüm şehir 

Karanlıklara gizlenir ömrün katran sevdiceği

Ardıçın Zerafeti

Yazar: Cüneyt Ensari

ARDIÇIN ZERAFETİ

Zifir söker

Aydınlatır geceyi karanlıklar

Birbirine çarpıp ağlayan bulutların 

Gözyaşları dökülür yanaklarından aşağıya 

Sonra karşıya geçer Çocuk

Şimşeklerin arasından salına salına 

Kök salmış yalnız Ardıç 

1000 yıldır burdayım der gibi 

Ve devrim yapar tek başına 

Dev gibi dikilir Karşılarına 

Fısıldar kulağına dalların budakların 

Pervasızca haykırır itin çakalın çanağına 

Korku durduramaz sözünün sözünü

Kanat çırpar yalnızlığa doğru sonra 

Görür, durur ve konuşur

-Zerafet sahibi hanımefendi

Kararınız vardımı aklınızın barigahına

Yoksa hala fikir bahçesinde 

Çay mı yudumlamakta?

Görmedim ,duymadım, bilmiyorum der

Kibir abidesi 

Ardıca sorun fikrin en gözdesini

-Hay hay efendim ne mutlu bana

Durup dururken cevap vermedim

Böyle kibirli bir kadına 

Gözler fırlar yerinden 

Fışkırır kan oluk oluk gözlerinden

Ardıç orda durmakta, olduğu gibi ayakta

Başı dimdik, omuzları revaçta 

Altında fikrimin ince gülü 

İki damla zehir yudumlamakta

Haykırsam duyulmaz sesim 

Çünkü Ardıç orda kıyamda

BENİ NE ÇOK ÖLDÜRÜYORSUN SEVDİĞİM

 Yazar :HACI İSMAİL GÜLMÜŞ

BENİ NE ÇOK ÖLDÜRÜYORSUN SEVDİĞİM         

                      

Kanlım olma demedim mi sevdiğim.

Beni ne çok öldürüyorsun sevdiğim.

Yer çekiminin acizliğine kurulmak vardı seninle

Mavi bir su dibini oruçsuz yürekle yaşamak

Bana Züleyha'nın uysal gözlerini getirmeni dilerdim

Buhtinnasar'ın hadsiz cesaretini ve kendine güvenini değil

Ahh! Yükünü perdesiz alınlarda şehvetsiz taşımak.

Birbirimize ne kılıç çekerdik bu sayede, ne silah

Hesap bilmez otlarda, yeşil bukleler oluşturmak

Ve kaçmak zümrüt gürültüsünün,bunaltan sessizliğinden

Anlamıyor musun? Tüm bunları seninle tatmak niyetim

Buz gibi dağ ayazında, güneşin hükümdarlığına tutunmak

İstemem kıvrımlı buseleri ya da tınısını nefesinin

Ben ruhların kollarına inanıyorum ve karıncaların sabrına

Fakat sen bu sacın kızıllığını anlamıyorsun ey can!

Hiç dikkat etmiyorsun nar gibi; 'kirpiğine ve saçlarına'

Bu ahdi kavramazsan öleceğim bir hiç uğruna

Yahut yaşayacağım, zalim bir ideolojinin kuklası gibi

Gidelim birlikte susuz serinliklerin diyarına

Gidelim uçsuz bucaksız bir emri incitmeyerek

İşte niyetim böyle aklanmak, karayı silerek

İşte niyetim böyle çıkmak, umutlu yarına.

Kanlım olma demedim mi sevdiğim.

Beni ne çok öldürüyorsun sevdiğim.

        

Beyaz Küheylan

 Yazar : Aliye Nur Aksel

Beyaz  Küheylan

Manen yitik yaşıyorum 

Bir işık var onda huzur buluyorum 

Hayal meyal sabahi zor ederken 

Geceleri aynı rüyalarda yoruluyorum 

Nerdesin beyaz küheylan

Hissetmek var ama sen değil 

Dokunmak var ama aslı değil

Beyaz küheylan bir ışık ver 

Salyangoz yuvasında 

Güvercin bacasında

Gelincik tarlasında

Bir tutam koku ile

Asra mekik dokuduk

 Deryada çok su yuttuk

 Yanan ateşte köz olduk

 Nerdesin beyaz küheylan

Ölümde beni hisseder 

Benden bir kokuda ona

Bir asrı doldurmaz ama

Gelmezsen yarınlara 

Beyaz kefeni hatırlarsın

.

 Yazar : Cüneyt Ensari

Bana bakışın, bana gülüşün 

Eriyen bir mum gibiyim karşısında bu tebessümün 

Rahatlık çökmedi bulutlarla yağmur gibi

İmrendim, sana yağmur olamadığım için 

Ve düşündüm kuşun kanadındaki sevdayı

Anladım, vazgeçilmeyecek

Nolursa olsun bu ruh seni hep sevecek 

Parlayacak gökte Yıldız gibi

Arbedede savrulan bir yumruk gibi

Rahmine düştün mü aşkın, kederin 

Lamba gibi yanar söner başında senin 

Aklına kazınır ve kaybolur tüm şehir 

Karanlıklara gizlenir ömrün katran sevdiceği

Teknoloji Ve Biz

Yazar: Zeynep Akpunar

Son derece sıklıkla kullandığımız teknoloji acaba bize neler katıyor veya neleri bizden alıyor? Hiç düşündünüz mü? Kıymetli okurlarım, öncelikle teknolojinin olumlu yönlerinden başlayalım. Günümüzde her alanda kullandığımız teknolojik aletler her alanda ve her ihtiyacımızı şip şak gideriyor, hayatı daha da kolaylaştırıyor. Hızlı bilgiden, online eğitime, yol tarifinden haberleşmeye kadar hayatımızın her evresini kolaylaştırıyor. Bugün teknoloji, eğitimde değil iş sektöründe ve çeşitli sektörlerde de bizlere yardımcı oluyor. Tamam her şey çok güzel, hayatımız kolaylık açısından çok iyi ama her güzel şeyin fazlası zarardır. Bu anlamda bizlere yeni bir soru doğuyor. “Teknoloji acaba bizden neleri aldı?” Elbette ki yüz yüze, canlı canlı sohbet etmeyi unutturdu. İnsanlar artık görüntülü olarak uygulama üstünden konuşuyorlar, evlerine tamamen kapanıyorlar. Sosyalleşmek dışarıya çıkmak çok azaldı. Keza komşuluk tamamen bitti denecek kadar az kaldı. İnsan artık telefon tablet v.s araçlara o kadar çok odaklandı ki yanı başındaki komşusunu unutur oldu. Eskiden sokaktan içeriye getiremediğimiz çocuklarımız şimdi dışarıyı unutur oldu. Kıymetli okurlarım yukarıda da belirttiğim gibi teknoloji iş sektörüne de girift bir şekilde ilerliyor. Bu anlamda işsizlik bir çığ gibi büyüyor. Teknolojinin esiri oluyoruz. Bununla beraber çeşitli sağlık sorunları da baş gösteriyor. Lütfen kendimize dikkat edelim. Yazımı çok uzatıp sizi yormak istemem. Kısacası özetle “Teknolojiye Esir Olmayalım.” Teknolojiyle değil; komşularımızla, dostlarımızla sosyalleşelim.

  Yazar : Şeyda Fırtına

Gecenin  bu saati

3 ü bilmem kaç geçiyor

Veya

Bilmem ki kaç var

Yalnız 

yanımda sen varsın, biliyorum

Yine bilmem kaç kilometre uzaklıktan sıyrılıp yanıma gelmişsin

Tüm mesafeler halt etmiş

.

.

Ben deniz yükseltisinden sesleniyorum 

Hey, sen! 

Ağrı Dağın sakini 

Duymuyor musun? .

.

Gerçekten de bu mesafeler 

Halt etmişler

Ki ben böyle 

Saatlerce yürümüş hissi verdikten sonra bile 

Gelen tatlı dinginlikle sana bu şiiri yazıyorum .

.

Evet her şey bu saatte uyur

Ve her şey bu saatte olur 

Benim yalnız kalemim, 

Diri ve uyanık 

Sayfalarca işe koyulur

.

Katre-i Matem

Yazar:Hasan Gökhan Atmaca

                Katre-i Matem

Tut ellerimden kadınlarım / düşüyorum /

boşluğuna nergis kokusunun 

gün batımı gözlerinden apansız...

(vakit darağacında asılı bir mahkum)

Bir mızrak ucunda ölü / gidiyorum /

Kefenlere sarılı sevdalar heybemde 

bir heykel sessizliği gözlerimle..

pençelerinden hasret yağan bulutlar

ağlıyor şehrin kokuşmuş sokaklarına

evlerin duvarlarında hafakan gözleri 

dalmış gibi hayale / korkuyorum /

dikenliyollar sarılmış kamalı soytarılarla 

Titrek bacaklı atlar ardımsıra sana koşuyor..

Sen ellerinde meşalelerle sokak başlarında 

umudusun bir sevda kervanının... 

Beyazgecelerin sonbulmazyoksulluklarında

/ ağlıyorum / bir hint dilencisinin 

çocuk hüznüyle ayaklarımda pranga.

dökülüyor dudaklarından bülbül ölüsü 

goncası kurumuş güllerden. 

/ Ölüyorum / ağır aksak kardelensiz kalmış bir güneşin karlara küskünlüğüyle 

/ Ölüyorum /

körlermiş sokaklambalarının yalnızlığında 

Sen ellerinde sönen meşale ışığıyla 

ağlıyorsun hayallerimde...

Ağlıyorsun. 

Ağlıyorum.

Ağlıyoruz.

Ölesiye

Yazar: Metin Muhacir

Kırmızının en narin tonu

Müebbet olmuş dantelli dudaklarına,

Deryalı endamında

 Tutsak bir çift gözüm,

Cennet kayganlığındaki saçların 

Savrulsun diye esiyor yel,

İlkbaharın kekre neminden

Nemalanmayan tenin,

Eşsiz güzellikteki suretine

Kondurduğun öldürücü tebessüm.

Kölesiyim,

Ölesiye...

İstanbul

 YazarAbdurrahman Arslan

 İstanbul

Hani nerde mehtabın huzuru,

Sana ne yaptılar İstanbul,

Nedir bu çığlıkların sukütu,

Nerede o taşıdığın tarihin gururu.

Asaletin yaşındanmıydı ,

Yoksa asaletin manası, varlığındanmıydı,

Gecen hüzün, gündüzün yorgun,

Kim incitti seni, hani nerde onurun.

Bahar gelmezmi hiç sana,

Sokakların hep mi, hüzün kokar,

Sana demirlenen gönüller,

Her zaman, böylemi yanar. 

Söyle İstanbul sen mi Aşkın içinde,

Yoksa Aşk mı senin içinde,

Mecnunlar kıvranıyor, mezar içinde,

Leylalar habersiz, haz peşinde.

Kaç Ferhat deldi seni,

Manası olmayan, Aşk peşinde,

Bizi uğurlarken yine,

Söyle İstanbul senin hasretin kime.

(.)

İstanbul'da Bir Gemi

Yazan: Abdurrahman Arslan

Ben İstanbul'da bir gemi,

Sen Ankara'da bir han,

Parçalanmadan, gelemem sana,

Parçalanınca, sen olamam bir daha.

Ben İstanbul'da bir gemi,

Denizin dalga dalga dövdüğü,

Sen Ankara'da bir han,

Mevsimin ayazıyla büyüttüğü.

Ben İstanbulda bir gemi,

Tarihin orta yeri, sevginin çiçeği.

Sen Ankara'da bir han,

Yeni medeniyetin bahar çiçeği.

Ben İstanbul'da bir gemi,

Her zaman yolculuğa hazır bekleyen,

Sen Ankara'da bir han,

Yolu hiç denize düşmeyen.

Ben İstanbul'da bir gemi,

Denize aşık, yolculuğa mecbur,

Sen Ankara'da bir han,

Yolculuksuz yolcu.

Ben İstanbul'da bir gemi,

Derin denizlerde fırtınalarla boğuşup karaya yanaşmış,

Sen Ankara'da bir han,

Hüzne karşı ayakta kalmış.

Ben İstanbul'da bir gemi,

Bende mavi deniz, bende mavi gökyüzü, bende kan,

Sen Ankara'da bir han,

Sende toprak, sende yeşil, sende can.

Ben İstanbul'da bir gemi,

Toprağa, yeşile gurbet,

Sen Ankara'da bir han,

Denize, maviye hasret.

Ben İstanbul'da bir gemi,

Umuda yelken açan kapı,

Sen Ankara'da bir han,

Ruhunda anahtar taşıyan.

Ben İstanbul'da bir gemi,

Yükü sevda olan,

Sen Ankara'da bir han,

Sevdanın manası olan.

Ben İstanbul'da bir gemi,

Sen Ankara'da bir han,

Yaralar bizi umarsızca zaman . . .

(.)

KARANLIK GENÇLİK

 YAZAR:    Hasan Gökhan Atmaca 

ENDER BULUNAN DOSTLUKLAR

 YAZAR:Zeynep AKPUNAR

 

         ENDER BULUNAN DOSTLUKLAR

 

“Gerçek dostlar yıldızlar gibidir, karanlık çökünce ortaya çıkar.” Yazıma bu sözlerle başlamak isterim. Dost, canından öte gördüğündür.

Bu hayatta herkesle dost olur mu acaba?

Bana göre dost edinilecek dostlarda var, edinilmeyecek dostlarda var.

Tabii ki de dost edinirken dikkatli olmamız lazım.Hele ki şu zamanda. Dost dediklerimiz gün geliyor hiç acımadan sırtından vuruyorlar.Bunun yanı sıra hakkını ödeyemediğimiz dostlarımızda vardır. Bunlar kötü günde var olandır.

Unutmayın ki hakiki dost iyi günde çağrılıp gelen, kötü günde çağrılmadan gelendir.

Dosttuk diyoruz ya hani;

Dostluk, Unutulmayacak kadar güzel ve sadece ender insanlarla yaşanacak kadar özeldir.

Para ile satın alınmayacak en değeri şey senin derdini kedi derdi gibi gören dostundur…

Peki ,dostlarınız arasında sizce en iyi kriter ne olmalı?

Bu bana göre her iki taraf da birbirini istediği zaman arayabilmeli ve ulaşabilmeli birbirine. Tek taraflıysa bu dostluktan söz edemeyiz.Yalnız bir taraftan canının istediği zamanlara sıkıştırılmaz dostluk…

Çağımızda dost gibi görünen bize zarar verecek olan insanlar vardır ne yazık ki. Sizinle bu konu ile alakalı Hz. Mevlana'nın bir Mesnevi inden bahsetmek isterim.

Dostun en güzel giysisi vefadır. Hz. Mevlana Hazretleri Mesnevisinde şöyle anlatır:

Genç adamın birisi her gün gelir babasının yanına “Benim çok dostum var senin ise bir tane”dermiş. Babası bir gün itiraz etmiş “Demek çok dostun var lakin öyle her tanıştığına dostum dersen yanılırsın. Hakiki dost bir ya da ikidir.”demiş.

Evlat: “Benim sıkı dostlarım var” demiş.

Peki ,demiş babası var mısın dostlarını sınamaya, karar vermişler. Bir akşam bir koyun kesmişler ve koymuşlar çuvala. Baba demiş ki, simdi al bu çuvalı dostuna götür. Çuvaldan kanlar damlamakta, sanki bir adamı öldürmüşler koymuşlar kafasını kanlar akmakta çuvalda. Delikanlı almış çuvalı en iyi bildiği dostunun yanına çalmış kapıyı dostu bakmış çuvala kanlı. Delikanlı demiş ki ben bir adam öldürdüm bana yardım et. Kapı hızlıca kapanmış gencin yüzüne.

Genç adam tek tek dolaşmış bütün dostlarını tüm kapılar yüzüne kapanmış, neticede dönmüş evine ama yıkılmış. Dost sandıklarının hepsi yardım etmemiş. Baba gülümsemiş şimdi benim dostuma sıra geldi demiş. Git şimdi benim dostuma ben bir adam öldürdüm de bakalım o ne yapacak. Genç adam babasının dostuna varmış. Ben bir adam öldürdüm bana yardım et demiş. Baba dostu içine bakmadan almış çuvalı arka bahçedeki çiçek tarlasına gitmişler, gömmüşler içinde koyun olan çuvalı. Üstünde bir güzel örtmüşler bir güzelde gül ekmişler kimse anlamasın diye. Evlat gelmiş babasının yanına işte demiş dost buymuş. Babası, dur bakalım öyle hemen karar verme. Sen yarın dostumun yanına git bir kavga çıkart üstünde iki tokat at işte o zaman dostun hakikati anlaşır. Genç adam gitmiş babasının dostuna. Gır çıkarmış üstüne iki tokat atmış. Babasının dostu yemiş mi iki tokatı. Bi durmuş bakmış gence ve demiş ki “Var git delikanlı babana selam söyle biz öyle iki tokata gül bahçesi bozacak adam değiliz…”

Dost cefasıyla güzel, dost vefasıyla güzeldir.

Yazımı Hz. Mevlana'nın sözleriyle bitirmek isterim.

“Ey hakikati arayan kişi!

Hak dostu, Mürşid senin gözün gibidir.

Onu çar çöpten, tozdan temiz tut.

Aklını başına al da dil süpürgesi ile ona toz kondurma, gözün gibi olan mürşidine çar çöp armağan etme.”

Allah’a emanet olun.

 

İÇİMDE

YAZAR: ABDURRAHMAN ARSLAN

İçimde . . .

Yarınların yarım kalmış hayallerini taşıyorum içimde.

Çocukluğu dövülmüş, bir huzurun sözlerini taşıyorum içimde.

Kapı diye beklediğim yerde, bir kayboluş taşıyorum içimde.

Denizin dalga dalga çığlıklarını değil,

Toprağın sükutunu taşıyorum içimde.

Kelebek namına, bir umut taşıyorum içimde.

Kanat çırpıyorum her defasında, toprak olmayı dilercesine . . .

Kimselere okuyamadığım, şiirler var içimde,

Sen makamında, susmuş bülbül var içimde,

Ben nefes almak için, gelişini beklerken,

Gelemeyişinde, yarım kalan mısralarım var içimde. . .

Züleyha isminde bir kuyu var içimde,

Haykırışlarım var, kum taneleri adedince,

Sen gelene kadar, bahardan saklanan, biri var içimde.

Nâr ile yanan, bir sana teslim, bir sana ayan.

Aşığım nefesine, İsrafilde olsan .

Aşkı bekleyen bir ben var içimde . . .

(.)