Yazan : Güllü

Bir keresinde annem öfkede akıl aranmaz demişti. Çocukluk aklı daldım derin hülyalara ne der annem böyle. Gerçi hayalde kurun derledi onuda yanlış anlayıp hayalperest bir toplum olup gittik. Sorsan herkesin dilinde bir pembe gökyüzü, gecemavisi iklimler... Kimsenin yok ne hak kaygısı ne bir ay yıldız sevdası. Varmış hepsinde sanki can yarası düşünen yok bir lahza kadar yarının muhtarını, ayazını... Sanırsın her taraf bahar, refah içinde. Herkes muhayyel içinde meftun bir güzele. Ruhurevanım diye geziyor sokak başında her karnı aç demiyor nerde bende iş nerde bende aş. Nasıl tahammül ediyor öfkeli aliyülalalar bu kadar hezeyan varlığa. Gerçi onlarda da aranmaz akıl demişti annem. Damla damla derman arar sanki hepsi viran. Ama kimse olmaz kimseye bu bedbah toplumda bir milim şifa. Müşkülpesent ruhlar sanki buz kadar kutsal muyus yüreklere ulaşılamıyor kalıp kalıp buzdan. Kendi bir kelam edemeyen ruhlar şüheda kanını küçümserken çirkin bedenlerimiz görmez oldu, duymaz oldu... Kazanda kaynatılan kurbağa misali yavaş yavaş kaynatılar beynimizi. Bu gün hepimiz öfkeli miyiz bilmiyorum? Ama bir şey varki kimsede akıl aranmaz. Kaostan beslenen birer canavar olduk sonunda gurur duyma vakti şimdi her zaman ki gibi alkış tutun bakalım.