Yazan : Nefise Eren

Babama hitaben serzenişlerim... 

İçime batan bir güneşleyim,

Bende isterim sığınıp güneşleneyim.

Lakin artık doğmuyor içimde sana karşı.. 

Önceden olsa gözlerim kamaşırdı,

Şimdilerde ise buz gibi  sana olan sözlerim. 

Yanı başımdayken neden uzak bana gözlerin? 

Baba diye haykırıyor sana karşı dilim, 

Ne fayda ki feri sönmüş  yüreğimin. 

Gönlümden geçmiyor gülerek anılar, 

Çünkü acının portresi gönlümü kamçılar. 

Hırçın bir yüz görüyorum seni görünce 

Sanki kasvetten yüzüme doğru kusar gibi

Gözlerime dolan yaşlar  geceleri bekledi.

Koptu bir şeyler içimde ince ince..

Bir keski çekti her bi sözün içime. 

Baba.. Artık ağır geliyor  bakışların, 

Ve ben her bakışını kalbime nakışlarım.

Bundandır  kalbimin dibe çöküşü..

Dizelerime vurdum  gözlerinden düşüşümü.

Neden söndürür oldum yüzündeki gülüşünü? 

Her hareketimi gözlerinle süzersin, 

Bilmezsin ki beni ne çok üzersin. 

Baba.. Umutlarım kuş gibi, 

Çırpındıkça yere kondu. 

Seninse bana bakışların, sözlerin yüreğime dokundu 

Bu yüzden sana olan serzenişlerim bambaşka  iklimlere yuva kurdu..