Yazan: İpek

Noktalıyoruz başladığımız yerde hatıraları

Ne tuhaf...

Birbirimizi bulduğumuz yerde, son buluyoruz...

Onca yıldan geriye sen, ben ve şu ağaç kalabilmişiz.

Biz de buralara eksilerek varabilmişiz.

Yaralı kalbinde halen bir umut görüyorum

Hayır!

Çevirme gözlerini öyle bana dayan der gibi

Senin gözlerin titriyor

Benim yüreğim sızlıyor

Direnmek boşuna, bu yolun sonu yok

Ötesine varmak, kör kuyu, çıkmaz sokak...

Mecalimiz de kalmadı ki öteye varsak.

Üstümüzde duran şu ağaç dahi yorgun

Dökmüş kederinden yaprağı, çiçeği

Vefa yüklemiş dallarına

Ah ağaç... Şu halde bile nasıl eksik etmiyor üstümüzden gölgesini

Baksana bizim yüzümüzden kaybetmiş heybetini...

Zarar gördük, zarar verdik, artık son demlere geldik...

Sevmek bizim haddimiz değilmiş, öğrendik.

Böyle bir aşka nasıl yakışır, vedanın en ağrılısı

Bundan sonra kapanır kalbimin dört odacığı...

Senden başkasına küs kalır, kör kalır

Sen olmayınca kalbimin atmaktan başka ne işlevi vardır

Onunki bundan sonra yalnızca bir yaşam belirtisi.

Vardık işte bize ayrılan vaktin son saniyelerine 

Etrafımızı bir sis, bir duman sardı...

Bu pus alacak biliyorum, hayalini de elimden

Oysaki benim söylense asırlar sürecek, sözlerim vardı sana

Bu sevdanın vuslatı ahirete kaldı

Üzülmekte boş, bu dünyaya sığmazdı.

Bu dünyaya, bu sevda yakışmazdı...