Ardıçın Zerafeti

Yazar: Cüneyt Ensari

ARDIÇIN ZERAFETİ

Zifir söker

Aydınlatır geceyi karanlıklar

Birbirine çarpıp ağlayan bulutların 

Gözyaşları dökülür yanaklarından aşağıya 

Sonra karşıya geçer Çocuk

Şimşeklerin arasından salına salına 

Kök salmış yalnız Ardıç 

1000 yıldır burdayım der gibi 

Ve devrim yapar tek başına 

Dev gibi dikilir Karşılarına 

Fısıldar kulağına dalların budakların 

Pervasızca haykırır itin çakalın çanağına 

Korku durduramaz sözünün sözünü

Kanat çırpar yalnızlığa doğru sonra 

Görür, durur ve konuşur

-Zerafet sahibi hanımefendi

Kararınız vardımı aklınızın barigahına

Yoksa hala fikir bahçesinde 

Çay mı yudumlamakta?

Görmedim ,duymadım, bilmiyorum der

Kibir abidesi 

Ardıca sorun fikrin en gözdesini

-Hay hay efendim ne mutlu bana

Durup dururken cevap vermedim

Böyle kibirli bir kadına 

Gözler fırlar yerinden 

Fışkırır kan oluk oluk gözlerinden

Ardıç orda durmakta, olduğu gibi ayakta

Başı dimdik, omuzları revaçta 

Altında fikrimin ince gülü 

İki damla zehir yudumlamakta

Haykırsam duyulmaz sesim 

Çünkü Ardıç orda kıyamda