GÖZÜ İHTİYAR, YAŞI ADAM

YAZAR:

    HACI İSMAİL GÜLMÜŞ

Kan kokularıyla abdest alınmaz,

Böyle söyledi sakalı uzun bilge.

Kırk dereden kan getirdi insanlar

Suların süzgecini karanlıklardan geçirerek.

Mağaralara yüzü kapalı ağıtlar çizdiler

Ovalardaki kılıç izlerini saymıyorum bilerek.

Kumsalda yürüyen kasvetli balıklardı sadece

Prangalı zincir halkası dediler denizler için 

Karanlık taş duvar örmek serin dereye; Niçin!

Hesabını biliyordu savurmadı onları fani gece.

İşte böyle oldu dostlar, bu gözler gördü.

Aşkı dahi fırsat bilmişler, bakar bir kördü

Serinliği kavramayıp şunu dediler hece hece

Il est libre, en effet.

Bu sözün aslı, sahte benlik hakikatlerinde öldü.

Zor değildi aslında kavramak marifeti

Sulamak kauçuk resitalini hayli kolaydı

Ahh. Akıllarında mavi sürur; taht kuraydı

Bilene ne yağlı ekmek, ne taze keçi eti.

Nankörlüklerine ket vursalardı artık keşke

Keşke zeytin dallarıyla varsalardı sahici meşke

Oysa çocuk oyuncağı idi bilmek, tılsımlı hakikati.

Şehvet kokularıyla dosta varılmaz

Böyle söyledi gönlü yanık derviş..

Ve ekledi ansınız, gözlerini asla kaçırmayıp

Dünya okyanus gözükür ne tadı var ne tuzu

Dedi ki aslolan işitebilmek, deredeki sahih buzu

Sonra sustu, sakallarını gözyaşıyla tekrar tekrar yıkayıp

O gün bugündür ruhumu aramak için bedenim kayıp..