Susuyorum işte yitik kelimelerim gönül heybemde. 

Dünyanın kirlenmiş yüzünde kendi kirli ellerini unuttu, İnsan..! 

Aradığı bir başka eldi 

Öyle ya temiz olan benlikti 

Görünen ötekinin eksiği, berikinin fazlası tam da yalan dünyaydı 

Hani arkasından vaveylâ ettiği iyiydili yalan dünya .. 

Sevmiştik yaşamak tutkulu bir koşuşturma oldu. 

Şehrin menhus dehlizlerinde merhamet kırıntıları çırpınıyordu.. 

Kanat çırpan çocuk yürekler koşuyordu; büyümenin benliğinde, yol kenarına bırakılmış, kaderin hikayesinden habersiz.. 

Yoruluyordu en çok yarına gönderdiklerinde  

Ne çok bekliyordu sevginin doldurulamayan yanını..

Hangi devirde buldu yoksun insanlığını can dedikleri... 

Dünya süslü panayır meydanıydı

Sevginin yaşamanın çeşitleri diziliydi 

Yetmedi benliği ile büyüyene Mahşer-i kıyamet arzular savurdu. 

 Hürriyet ki ruhun aşkı insanîyetin dengi 

Boğuldu kokuşmuş esaretin prangalarında... 

Şefkatin körleşmiş izzetinde arzularına mahkum ömürler oldu.. 

Sahfa